Off Canvas sidebar is empty

του Ι.Μότση

Δίκη

Η Δίκη ήταν κόρη του Δία και της Τιτανίδας Θέμιδος. Ανήκε στη δεύτερη γενιά των Ωρών, των θεοτήτων που ρύθμιζαν την τάξη στη φύση και την κοινωνία, μαζί με τις αδελφές της: Ευνομία και Ειρήνη. Ενώ η μητέρα της, η Θέμις, αντιπροσώπευε τη θεϊκή δικαιοσύνη και τον φυσικό νόμο, η Δίκη επικεντρωνόταν στη δικαιοσύνη των ανθρώπων και την τήρηση των νόμων και των εθίμων.

Η δυνατότητα ψήφου σε Έλληνες υπηκόους που ζουν μόνιμα εκτός επικράτειας (απόδημους) είναι πλέον νόμος του κράτους. Ένα ευαίσθητο ζήτημα της συμμετοχής των Ελλήνων της διασποράς στη διαδικασία εκλογών έκλεισε με μία συζήτηση 48 ωρών στην Βουλή.

Η λέξη «εγκληματικότητα» γεννά φόβο σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού και οδηγεί συχνά τα μέλη της κοινωνίας να υποστηρίζουν προγράμματα αυστηρότερης εφαρμογής του τυπικού κοινωνικού ελέγχου και κυρίως αυστηρότερης καταστολής για το σύνολο των πράξεων που οριοθετούνται ως εγκλήματα. Για ένα νομικό το έγκλημα είναι η παράβαση ενός κανόνα του Ποινικού Δικαίου.

Παρότι είναι θετική η πρόταση, οφείλουμε να πιέσουμε για πολιτική αλλαγή και στους εγχώριους θεσμούς για να πετύχουμε τα μέγιστα οφέλη για τον πλουραλισμό

Τα τελευταία χρόνια, στη χώρα μας και όχι μόνο, πήρε μεγάλες διαστάσεις η συζήτηση γύρω από τη σημασία και την ταυτότητα της δημοσιογραφίας. Αυτή η κουβέντα είναι πάντα χρήσιμη, καθώς επιτρέπει την ανανοηματοδότηση του ρόλου του επαγγέλματος, ειδικά σε σχέση με τα επίδικα και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εκάστοτε εποχής.

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

ΑΥΓΗ 6/9/2015

 

Πότε παραιτείται κανείς από την πολιτική; Η παραδοσιακή απάντηση του χώρου της Αριστεράς ήταν, και πρέπει να παραμένει, ποτέ. Ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, ακόμα και σε μια κατοχή, υπάρχουν δυνατότητες.

Αυτές οι δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες, αλλά ιστορικά προσδιορισμένες. Και περιορίζονται ακόμα περισσότερο όταν δεν μαθαίνεις από τα λάθη σου ή όταν δεν εκτιμάς σωστά τα προβλήματα που έχεις να αντιμετωπίσεις. Για παράδειγμα, το πείραμα του "πρώτη φορά Αριστερά", λένε πολλοί και πολλές, σημαδεύτηκε από τον κυβερνητισμό μας. Έχουν δίκιο, αλλά μόνο εν μέρει.

Αριστείδης Μπαλτάς
 

Τούτον τον καιρό οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα. Διαθεσιμότητες, απολύσεις, μειώσεις, ελλείμματα, ψευδο-αξιολογήσεις, γραφειοκρατική ασφυξία, το άγχος να καλυφθεί η περιβόητη διδακτέα ύλη. Και μαζί ο καθημερινός αγώνας στην τάξη. Μέσα στη διδακτική σχέση και για τη διδακτική σχέση. Όπου αρχίζουν όλα.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια προσπάθεια αποδόμησης της εθνικής αφήγησης με τους «συνωστισμούς» στην Σμύρνη και στον Ζάλογγο. Η προσπάθεια αυτή συνίσταται κυρίως στην αμφισβήτηση της ουσίας του γεγονότος. Στην περίπτωση του Ζαλόγγου αμφισβητείται η αυτοθυσία των Σουλιωτισσών και στην περίπτωση της Σμύρνης με παραπλανητικά λογοπαίγνια το ίδιο το αποτέλεσμα... («Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού», Ουϊνστων Τσώρτσιλ, απομνημονεύματα)